Osiem lat temu pisałam:

Skończyłam czytać wspomnienia Miep Gies – Holenderki, która pomagała w ukrywaniu rodziny Franków, Anny Frank, dziewczynki, po której został pamiętnik z tych czasów w ukryciu, która nie doczekała końca wojny, zostały po niej tylko słowa, jej testament dzieciństwa spędzonego w ciasnych dwóch pokojach, w ciszy i byciu duchem, dzieciństwa spędzonego na obserwowaniu drzewa z ukrycia, które miało nad nią tę przewagę, że rosło bez obaw, że kwitło na słońcu, do którego ona nie miała dostępu. Jej radość mimo wszystko, jej nadzieje, jej marzenia spalone zostały w obozie koncentracyjnym. Zostały tylko słowa.
A tutaj za oknem szary, brudny Londyn, Londyn za czasów rewolucji przemysłowej, Polacy stłoczeni w malutkich pokoikach, spracowani, zabiegani, dostający tyle, by przeżyć, by się utrzymać na powierzchni nowoczesnego miasta. Polacy kaleczący angielski, mówiący półsłówkami, gestami rąk, chrząknięciami, jak zwierzęta. W dalekiej przeszłości zostały polskie miasta ze wspomnieniami, ukochanymi miejscami, uliczkami, ludźmi. I został nasz język, którego nikt tutaj nie chce słuchać, choć jest tak oczywisty dla Polaków. Język, który każdy chciałby zapomnieć. Nie posługując się własnym, nie znając tutejszego stajemy się zwierzętami, roślinami, które nie są w stanie przekazać nikomu własnych uczuć, emocji, niepewności, lęku, bólu. Ani gniewu, który rodzi się w każdym z nas. W każdej chwili dnia spotykamy się ze ścianą języka, murem, w którym skrobiemy sobie dziurki, żeby się przebić, żeby choć zobaczyć, jak jest naprawdę. Żeby się upewnić, że jednak nie da się tego muru zburzyć. Bo to nie tylko język, to sposób myślenia, wychowania, kultury, historii. Anglicy to naród pełen doniosłych zwycięstw i podbojów,a my jesteśmy tymi, których zawsze upokarzano. Najsławniejszy Polski pisarz pisał tylko po angielsku. A ja próbuję go czytać i nie rozumiem ani słowa. Nie rozumiem ani słowa.

Znalezione bardzo stare zapiski..

6 grudnia 2005

Chciałam Ci tylko powiedzieć : dobranoc,
dzisiaj był 6 grudnia,
szaleństwo sięgnęło zenitu
teraz tu zasypiam

nagle wyobraziłam sobie,
że mogę wszystko Ci napisać
że istniejesz
i właśnie ze mną rozmawiasz
i masz kilka twarzy
i kilka tonacji głosów
i rozmawiamy przez ścianę


nie mam nawet numeru telefonu do mojego brata….
on pewnie teraz kończy bezsensowną pracę
ubiera się ciepło, bo tam śnieg zasypał miasto
i idzie szybko do swojego baru, który znajduje się
tuż za rogiem, niedaleko, szybko
i pije pierwsze piwo..
i pije drugie piwo…
i pije trzecie piwo i zaczyna mówić
paplać, opowiadać dowcipy, tworzyć nowe słowa
bawić się językiem jak wytrawny filolog
jak pisarz…

za parę godzin kiedy szaleństwo sięgnie zenitu
ja będę w fazie najgłębszego snu bez snów.

ostatnie dni września

dzisiaj w radiu usłyszałam, że ludzkość nie wykończy się wojnami, ale wykończy ją brak piękna...

Wakacje z ludźmi

Ludzie, ludzie – na początku wywołują we mnie ekstatyczną radość, skaczę i fruwam nad nimi, nie śpię, gadam, śmieję się w głos, tak że mnie wszystkie okoliczne zwierzęta słyszą.
Ale..
ale po tygodniu przebywania z nimi bez przerwy, zaczynam czuć coraz większy smutek, śnią mi się trudne sny, coraz częściej zawieszam wzrok na locie jaskółki.

fot. Agnieszka Wolska

Zapiski Staromiłosne - trzeci

W końcu jest lato, czekałam na słońce cały rok. Czekałam na to, by móc sobie usiąść przy otwartym oknie, zapalić jointa i patrzeć w niebo. I słuchać muzyki, i odciąć się od miasta, ludzi, zdarzeń. W tym roku nie czuję tego, może teraz w tym momencie odczuwam jakiś luz. Czuję to jak lekkie dotknięcie – posmak takiego lata. Ale w rzeczywistości, zwykle wakacje były przerwą od czegoś, a tu nie ma w czym robić przerwy. Ona ciągle trwa.

Takie pisanie na fejsbuku – to jak ujadanie kundla. Wszyscy niby czymś oburzeni, o coś walczą, o czymś z pełnym przekonaniem dyskutują, a życie jakie było, takie jest. I ciągle brniemy w ten ślepy zaułek. Oślepieni pożądaniem, posiadaniem, władzą.

Zapiski Staromiłosne - drugi

Zaznaczyć się, tak bardzo mocno odczuwana chęć – zaznaczyć się. Machnąć ręką ponad powierzchnią oceanu. Tu jestem. Tylko do kogo, po co, skoro wszystko jest na dnie. Nasze kości i grzechy, które nigdy nimi nie były.
Grzech – takie patetyczne słowo. Wymyślone po to, aby w strachu trzymać ludzi, aby kontrolować, układać równo, warstwa po warstwie pod ziemią.


Wzięło mnie coś na to pisanie, bez dramatów, lęków i wysiłku, po prostu nagle usiadło mi się – włączyło pisadło – i zastanawiam się, czemu od jakiegoś czasu chodzę ze ściśniętym zębami. Z napiętą szczęką i wiecznie bolącym brzuchem z nerwowego przejedzenia. A tu po prostu okazało się, że nie jestem szczęśliwa. Ale właśnie nastał moment, że zaczyna do mnie docierać, że w sumie nieszczęśliwa też nie jestem. To jakby życie w dżungli, bez możliwości schowania się gdzieś, ukrycia. Bycia naprawdę.

Ale teraz jest próba zrozumienia tego stanu. Na spokojnie. Bez emocji. Taki stan jakby żegnania się z wszystkimi – przyjaciółmi – po kolei – rozumienie, że to wszystko miraże. Cudowne lata, które nigdy się nie zdarzyły, choć chcemy w to wierzyć i tak je celebrujemy.


Jakie to smutne, że za oknem mam okna ludzi, którzy żyją tak zwanym poważnym życiem. Dlatego przypomniało mi się mieszkanie na Miodowej. Za oknem miałam ludzi, którzy widzieli świat podobnie jak ja. Cyganeria. Prawdziwa miejska cyganeria. Ale taka przestrzeń rozleniwia, nie konfrontuje. Nie rozwija. A tu trzeba wciąż i wciąż na nowo stawać twarzą przed coraz to inną rzeczywistością. I przenieść wzrok z własnego podwórka na punkt na Drodze Mlecznej. Która również jest punktem.

Ta sfera, którą obejmuje w ludzkim myśleniu religia – ma ogromne znaczenie dla człowieka. Nadaje mu odpowiednią perspektywę, choć nie wiadomo, jaki użytek się z tego zrobi. Najczęściej w wielu systemach religijnych ludzie dążą albo do zniwelowania tej perspektywy, albo straszenia nią, pokazywania za zasłonką świętych przedmiotów – że coś jest od nas potężniejsze, należy się tego bać i GO słuchać. ON jest tam, za tym ołtarzem i lepiej tam nie zaglądać.
Czyli w sumie zamykanie ludziom oczu.

Ale ta prawdziwa duchowość jest jednak niezmiernie ważna. Ta perspektywa jest ważna. Inaczej zeżremy się jak psy w klatce.

Zrobiłam sobie dzisiaj chleb – z kaszy jaglanej. Z dobrych składników zbudowałam coś dobrego. Oczywiste to jest.

Zapiski Staromiłosne - pierwszy

A więc to jednak serce. W sercu rodzi się świadomość. Mózg tylko konceptualizuje ten prąd elektryczny.
Za oknem zamiast chmur przesuwają się świnki, pieski, i różne stwory.
Gorąca lipcowa noc, noc parowania się dla ludzi. Pełnia.
Z powodu kopulacji zostały zawiązane miasta i stworzone samochody

I ta cholerna przerwa w myśleniu – „a może bym coś zjadła?” ewentualnie – „poszłabym spać...”